Welkom lieve lezer! Wat leuk dat je je hebt ingeschreven voor mijn nieuwsbrief. Via deze weg houd ik je op de hoogte van mijn leven als schrijfster in beweging. Lees je mee?

Goeie vraag. De ene dag omdat het moet, de andere dag omdat ik niet anders kan, dan weer omdat de woorden gewoonweg uit me vloeien, de ideeën hun weg willen vinden naar het papier, omdat ik ze wil delen, niet wil vergeten, wil vastleggen voor mezelf en wie weet voor een ander.

Omdat het helpt orde te scheppen in de chaos van mijn gedachten, omdat het helpt orde te scheppen in de wereld waarin we leven, om nuance aan te brengen in een steeds verder polariserende wereld.

Om meer te zijn zoals Adriaan van Dis. Een schrijver die altijd nieuwsgierig blijft naar de ander. Of Susan Smit. Een schrijfster die elke keer weer zo mooi de nuance weet te vinden bij lastige onderwerpen. Want volgens mij is dat wat de wereld nodig heeft. Meer nieuwsgierigheid naar de ander. Meer nuance. De wereld is niet zwart wit, maar vol mooie kleuren! 

Foto door Linda Hastrich

Het thema van de Boekenweek was dit jaar ‘Mijn generatie’. De campagne belichtte hoe generaties opgroeien in verschillende tijden, hoe ze taal bepalen en hoe literatuur generatiekloven kan overbruggen. Ik vroeg me af of mijn kinderen en ik dezelfde taal spreken en of literatuur in ons gezin een verbindende rol speelt.

Met twee opgroeiende pubers in huis, van wie er één eindexamen doet dit jaar, zijn taal en boeken regelmatig een onderwerp van gesprek. 

Mijn dochter praat letterlijk een andere taal. Ze volgt tweetalig onderwijs en praat het liefst in het Engels. Met frisse tegenzin schakelt ze voor mij over naar het Nederlands. 

Ook mijn zoon past zijn taal voor mij thuis aan. Zit hij online met zijn vrienden te gamen, dan hoor ik hem hele andere taal bezigen. 

Maar in de taal van de Nederlandse literatuur kunnen we elkaar vinden.

Zo staat Turks Fruit van Jan Wolkers op de leeslijst van mijn zoon. Ik trok het als puber uit de kast van mijn ouders en verslond het. Eindelijk een boek met echte, rauwe emoties. Het werd mijn lievelingsboek. Ik lees het elk decennium opnieuw en ontdek nog iedere keer nieuwe lagen. 

Mijn zoon heeft er ook van genoten. Niet alleen van de seks scenes (alhoewel het voorlezen van zo’n scene aan zijn klasgenoten tijdens zijn presentatie hem veel lol heeft bezorgd), ook het liefdesverhaal en het thema ‘dood’ zijn hem niet ontgaan. Het boek leverde mooie gesprekken op over liefde, consent en de dood.

Alle drie lazen we Confettiregen van Splinter Chabot. Confettiregen opende mijn ogen. Het hielp me mijn queerdochter en alles waar ze doorheen gaat beter te begrijpen. Zelf was ze, net als ik trouwens, tot tranen toe geroerd door het boek. Het leverde mooie gesprekken op met onze dochter. Bijvoorbeeld over wat het betekent om queer te zijn in de huidige wereld.

Mijn zoon zette ook Confettiregen op zijn leeslijst. Volgens zijn docent Nederlands was Confettiregen geen literatuur. Mijn zoon verdedigde zijn keuze met passie. Hij stelde dat dit boek voor hem wel literatuur was omdat het hem diep geraakt had en hem aan het denken gezet had. En laat dat nou een van de kenmerken van literatuur zijn. Zo had de docent het de klas zelf geleerd. 

Met mijn dochter ging ik naar de boekpremière van het nieuwe boek van Splinter Chabot, Twee Prinsen, in Amsterdam. De dag erna gingen we ook samen naar de boekpresentatie in Boekhandel Paagman zodat ze haar boeken kon laten signeren. ‘Blijf huppelen’ schreef Splinter voor haar in Confettiregen. Twee avonden genoten we samen van zijn sprankelende persoonlijkheid.

En dan zijn er nog de talloze kinderboeken die ik als kind kreeg voorgelezen en die ik ook aan mijn kinderen heb voorgelezen. Minoes van Annie M.G. Schmidt, De GVR van Roald Dahl om er een paar te noemen. Deze boeken vallen wat mij betreft onder de kinderliteratuur.

Zo zie je maar, al spreken we niet altijd dezelfde taal, literatuur van toen en nu heeft in ons gezin de kracht om generaties met elkaar te verbinden.

Ik hou niet van vragen om iets en al helemaal niet om schouderklopjes. Of je een boek mooi vindt, of je ervan genoten hebt, het is volledig subjectief.

Maar reviews zijn belangrijk in de boekenwereld. Het helpt enorm bij de verkoop van boeken. Dus als je mijn boek gelezen hebt en je wilt er iets (liefst positief natuurlijk) over kwijt, dan zou ik dat zeer waarderen.

Op deze sites kun je een review achterlaten zonder dat je daar het boek gekocht hebt (vaak wel eerst even een account aanmaken):

Libris, Bruna en/of Hebban

Foto door Linda Hastrich

En heb je mijn boek nog niet in huis?

Op mijn nachtkastje ligt Winterwater van Lex Paleaux. Ik kocht het in de boekenweek. Winterwater is het opnieuw uitgebrachte debuut van Lex Paleaux. 

Lex Paleaux is bekend van zijn bestseller Liften naar de hemel waar hij in 2025 de Boekhandelsprijs mee won. Een prachtig en aangrijpend boek over de zestienjarige Quintin die net ontslagen is uit een jeugdinrichting als hij weer de verkeerde afslag neemt. Zijn ouders zijn ten einde raad en sturen hem naar een afgelegen gebied in Canada, waar hij terecht komt in een streng religieuze gemeenschap. Ondanks de barre omstandigheden blijft Quintin met een open blik naar de wereld kijken.

Winterwater gaat over de jonge Lex voor wie de wereld een verwarrende plek is. De enthousiaste Lex wordt vaak over het hoofd gezien. Wanneer hem iets afschuwelijks overkomt durft hij hier niet over te praten. Ik ben halverwege en het is al even prachtig geschreven als  Liften naar de hemel.

Winterwater ook lezen? Je bestelt het hier. 

Of Liften naar de hemel lezen? Je bestelt het hier.

En dan nog een kleine oproep. Het wordt tijd voor een nieuwe (vaste) rubriek.

Wat zou jij graag lezen in een volgende nieuwsbrief? Laat het me weten in een antwoord op deze mail!

Rest mij slechts om je fijne Paasdagen te wensen. Veel plezier met het zoeken van de boeken, pardon, eieren :-)

Lieve groet, Maaike Wieringa